Den røde fare

Er småpartia på venstresida berre eit blaff, eller eit skot for baugen for AP?
Toppkandidatane i Oslo for SV, Raudt og MDG samla under Fagforbundet sine raude faner (foto: Rolf Øhman, NTB Scanpix).

Dei ser så nøg­de ut. Kari Eli­sa­beth Kaski (SV), Bjør­nar Mox­nes (Raudt) og Une Aina Bast­holm (MDG), der dei står smi­lan­de i eit hav av far­gen raudt. Foto­gra­fi­et illust­re­rer ein sak i Aften­pos­ten med tit­te­len «Arbei­der­par­ti­et spi­ses opp av små­par­ti­ene». Vida­re: «Venstre­si­den spi­ser Arbei­der­par­ti­et leven­de for tiden».

Det får ikkje Jonas Gahr Stø­re til å gå i seg sjølv. Tvert om ana­ly­se­rer han saka som at pro­test­stem­mer har kome til Noreg, ei ana­ly­se han kro­ner ved å seie: «Det­te er situa­sjo­nen fem dager før val­get, men jeg tror man­ge på vei inn i valg­lo­ka­let ten­ker litt mer på helheten».

Me treng hjelp av tekst og kon­tekst for å tol­ke bile­te. Her kjen­ner vi umid­del­bart igjen dei tre topp­kan­di­da­ta­ne (i alle fall Mox­nes), og raud­far­gen har sin kla­re og kjen­te sym­bo­likk. Sam­stun­des er det noko for­styr­ran­de i måten den­ne gjen­gen blir avbil­da på, i kon­trast til måten dei blir omtalt i artik­ke­len. Her hand­lar det mest om kor dår­leg det ser ut for Arbei­der­par­ti­et — og Gahr Stø­re gjev des­se par­tia skul­da. Dei er ein raud fare. Men dei tre topp-kan­di­da­ta­ne ser ikkje akku­rat ut som rov­dyr. Dei smi­ler, til trass for reg­net, og ver­ker som om dei er ven­ner og vel for­lik­te, kla­re for både ein øl og for kon­struk­tivt sam­ar­beid etter valet. Slik me vil at ein poli­ti­ker skal vere.

Om me les bilde­teks­ten, finn me dess­utan ut dei blei foto­gra­fert på eit fag­for­enings-arran­ge­ment. Arbei­der­par­ti­ets heime­are­na. Val av foto for den­ne saka for­tel ei anna his­to­rie enn det AP prø­ver å gje­re i sitt til­svar, nem­leg at des­se små­par­tia ikkje er pro­test­stem­mer, men den nye venstre­sida. Og å gje til­svar til eit foto­gra­fi er mykje vanskelegare.

Dei ser så nøg­de ut. Kari Eli­sa­beth Kaski (SV), Bjør­nar Mox­nes (Raudt) og Une Aina Bast­holm (MDG), der dei står smi­lan­de i eit hav av far­gen raudt. Foto­gra­fi­et illust­re­rer ein sak i Aften­pos­ten med tit­te­len «Arbei­der­par­ti­et spi­ses opp av små­par­ti­ene». Vida­re: «Venstre­si­den spi­ser Arbei­der­par­ti­et leven­de for tiden».

Det får ikkje Jonas Gahr Stø­re til å gå i seg sjølv. Tvert om ana­ly­se­rer han saka som at pro­test­stem­mer har kome til Noreg, ei ana­ly­se han kro­ner ved å seie: «Det­te er situa­sjo­nen fem dager før val­get, men jeg tror man­ge på vei inn i valg­lo­ka­let ten­ker litt mer på helheten».

Me treng hjelp av tekst og kon­tekst for å tol­ke bile­te. Her kjen­ner vi umid­del­bart igjen dei tre topp­kan­di­da­ta­ne (i alle fall Mox­nes), og raud­far­gen har sin kla­re og kjen­te sym­bo­likk. Sam­stun­des er det noko for­styr­ran­de i måten den­ne gjen­gen blir avbil­da på, i kon­trast til måten dei blir omtalt i artik­ke­len. Her hand­lar det mest om kor dår­leg det ser ut for Arbei­der­par­ti­et — og Gahr Stø­re gjev des­se par­tia skul­da. Dei er ein raud fare. Men dei tre topp-kan­di­da­ta­ne ser ikkje akku­rat ut som rov­dyr. Dei smi­ler, til trass for reg­net, og ver­ker som om dei er ven­ner og vel for­lik­te, kla­re for både ein øl og for kon­struk­tivt sam­ar­beid etter valet. Slik me vil at ein poli­ti­ker skal vere.

Om me les bilde­teks­ten, finn me dess­utan ut dei blei foto­gra­fert på eit fag­for­enings-arran­ge­ment. Arbei­der­par­ti­ets heime­are­na. Val av foto for den­ne saka for­tel ei anna his­to­rie enn det AP prø­ver å gje­re i sitt til­svar, nem­leg at des­se små­par­tia ikkje er pro­test­stem­mer, men den nye venstre­sida. Og å gje til­svar til eit foto­gra­fi er mykje vanskelegare.

INGEN KOMMENTARER

KOMMENTÉR

Skriv en kommentar

Bidra til god debatt - skriv under fullt navn. Se våre kommentarregler.

Abonner på kommentarer
til toppen